Rachunki bieżące (kontokorrent) przedsiębiorstw
Polskie ustawodawstwo nie reguluje obecnie umowy rachunku bieżącego (tzw. kontokorrentu z art. 533-540 KH). Oczywiście, umowa taka mogłaby być obecnie wytworem praktyki bankowej. Nie widać jednak, jak dotychczas, większego zainteresowania tą postacią rachunku bankowego (przynajmniej w stosunkach: bank - przedsiębiorstwo), mimo szeroko propagowanej przez niektóre banki koncepcji tzw. globalnej obsługi kontrahenta.
Najogólniej biorąc, umowa rachunku bankowego z art. 725 KC różni się od kontokorrentu przynajmniej w trzech płaszczyznach:
1) konstrukcji prawnej (różny charakter prawny i zasięg skutków wpisu na obu rachunkach, prawne znaczenie okresowego ustalenia salda między stronami, art. 728 § 1 KC i 536 KC, charakter należności jednej ze stron odzwierciedlonej przez ustalone saldo);
2) funkcji gospodarczej;
3) podmiotowego zakresu umowy (bankowe i niebankowe rachunki bieżące).
Jak się wydaje, rachunek bankowy przedsiębiorstw z art. 725 KC (nazywa-
ny też rachunkiem bieżącym lub rozliczeniowym) w pewnym sensie przejął
również funkcje właściwe dla rachunku bieżącego występującego w innych
systemach prawnych. Nie należy jednak nie doceniać sporych korzyści praw-
nych i gospodarczych wynikających z rachunków bieżących, również dla
współczesnej polskiej praktyki bankowej.